Odkazanie dróg moczowych Przed zleceniem

Odkażanie dróg moczowych Przed zleceniem leczenia zdrojowiskowego należy dokładnie określić chorobę nerkową, stan czynnościowy nerek oraz innych narządów, przede wszystkim serca i układu krwiotwórczego, a także ogólny stan chorego: Leczenie zdrojowe jest przeciwwskazane w ostrym rozlanym zapaleniu – kłębków nerkowych, w zaostrzeniach przewlekłego ich zapalenia w prze- wlekłej nerczycy, w przekrwieniu biernym nerek, w stwardnieniu nerek i w przewlekłym rozlanym zapaleniu kłębków nerkowych, gdy nastąpi już upośledzenie zdolności nerek do wydalania wody. Natomiast pi de w uzdrowisku nieduzych ilości wody alkalicznej, przeprowadzane racjonalnie, może przyczynić się do poprawy stanu chorych w początko- wym okresie przewlekłego rozlanego zapalenia kłębków nerkowych i w stwardnieniu nerek łagodnym. W przeciwieństwie do chorób nerek, picie dużych ilości wód minera- lnych alkalicznych oraz ziemistych jest jedną ze skutecznych metod lecz- niczych w przewlekłym nieżycie miedniczek nerkowych i pęcherza moczo- wego oraz w kamicy nerkowej. Do tego leczenia poleca się z wód mineralnych: 1) szczawę żelazisto-wapniowo-magnezową Słotwinkę krynicką; 2) szczawę alkaliczno-ziemną ze zdroju Zubera w Krynicy; 3) szczawę wapniowo-magnezowo-żelazistą ze zdroju Jana w Krynicy; 4) szczawę alkaliczno-słoną Krościeńską (źródło Stefana) lub szczaw- nicką (źródło Stefana). Wody te podaje się na godzinę przed jedzeniem do 2–4 szklanek dziennie, z wyjątkiem wody Zubera, którą rozcieńcza się 2-3-krotnie. Wody mineralne można zastępować podawaniem trzech szklanek dzien- nie 0,5 jód dwuwęglanu sodowego (natrium bicarbonicum), erofosforanu sodowego (natrium. phoephoricum ) lub w przy- padkach z zaparciem stolca 0,5-0,6% węglanu magnezowego (magnesium carbonieum).
ODKAŻANIE DRÓG MOCZOWYCH (METHODUS MEDENDI DESINFICIENS) Odkażanie dróg moczowych stosuje się w nieżytach miedniczek, moczo- wodów i pęcherza moczowego. Osiąga się je: 1) przez obfite picie płynów, które zwiększając ilość moczu przepłu- kuje drogi moczowe; 2) przez zakwaszenie ustroju z ograniczeniem płynów; 3) przez stosowanie leków odkażających drogi moczowe. Zakwaszając ustrój, obniżamy pH moczu i stwarzamy przez to wa- runki uniemożliwiające rozwój bakterii w drogach moczowych. Płyny w okresie zakwaszania podaje się najwyżej w ilości 600 inl. Z pokar- mów zezwala się w czasie tego leczenia tylko na potrawy mączne, jaja, cukier, także mięso, jeżeli nie ma wysokiej gorączki. Natomiast zabra- nia się spożywania jarzyn i owoców, gdyż zawierają one dużo wody. Działanie zakwaszające diety zwiększamy równoczesnym podawa- niem kwasów lub leków obniżających zasób zasad w ustroju, np. chlorku amonowego (ammonium chlortitum) w dawce 6,0-8,0 na dobę, oraz równoczesnym stosowaniem gorących kąpieli, które wywołują obfite poty. Chlorek amonu można podawać także w postaci gelacidu (gela- cid), którego każdy kołaczyk zawiera 0,2 tej. soli. Leczenie zakwaszaj ące łączy się zwykle z odkażaniem dróg moczowych przy pomocy leków. W tym celu podaje się równocześnie najczęściej duże dawki heksametylotetraminy (hexamethulentetromum. s. urotropin) do 10,0-12,0 na dobę wewnętrznie lub stosuje “się ją w pos- taci wstrzykiwań dożylnych 5-20 ml 4070 roztworu w 20% cukrze gro- nowym. Heksametylenotetramina, jak dowiodły moje badania, ogłoszone w roku 1900, wywiera silne działanie bakteriobójcze, zwłaszcza w dro- gach moczowych, znacznie przewyższające działanie salolu. Jako uboczne działanie dużych dawek heksametylenotetraminy pojawia się nieraz częste moczenie (pollakiutia,), silne pieczenie w cewce moczowej i nawet bolesne parcie na mocz (tenesmus). Nadto może powstać po paru dniach krwiomocz pochodzący z pęcherza. [więcej w: dentysta Lublin, dentysta poznań, dentysta rzeszów ]

Tags: , ,

Comments are closed.