Cystatyna C a kreatynina w określaniu ryzyka w oparciu o funkcję nerek AD 5

Na śmierć z jakiejkolwiek przyczyny, metaanaliza obejmowała 11 kohort ogólnych populacji z 90,750 uczestnikami, z których 12351 zmarło podczas obserwacji. W przypadku zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych metaanalizą objęto 10 kohort ogólnych, w tym 64010 uczestników, z których 3193 zmarło z przyczyn sercowo-naczyniowych podczas obserwacji. W przypadku schyłkowej niewydolności nerek w metaanalizie uwzględniono 2 kohorty ogólnej populacji z 37 872 uczestnikami, z których 357 dotyczyło schyłkowej niewydolności nerek podczas obserwacji. Ponieważ było mniej przypadków schyłkowej niewydolności nerek niż zgonów, kilka poziomów eGFR nie miało żadnego związku z wynikiem, pomimo oszacowań punktowych, które były podobne do tych dla innych poziomów eGFR, które miały znaczący związek z końcową chorobą nerek. W 11 kohortach populacji ogólnej 12351 z 90 750 uczestników (13.6%) zmarło podczas średniego okresu obserwacji wynoszącego 7,7 lat. W przypadku eGFR opartego na cystatynie, ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny było zwiększone przy wartościach eGFR, które były poniżej punktu odniesienia 95 ml na minutę na 1,73 m2, z progiem 88 ml na minutę na 1,73 m2 (tj. punkt, w którym ryzyko było znacząco wyższe niż ryzyko w punkcie odniesienia) (rys. 2A). Odpowiednie wartości progowe wynosiły 59 ml i 83 ml na minutę na 1,73 m2 dla odpowiednio eGFR na bazie kreatyniny i eGFR opartego na kombinacji. Wystąpiło odwrotne połączenie w kształcie litery J dla kreatyniny i łączne pomiary eGFR, z podwyższone ryzyko śmierci przy wyższych wartościach eGFR, jak doniesiono wcześniej.6
Wśród kohort pacjentów z przewlekłą chorobą nerek wartości eGFR oparte na cystatynie C i pomiarach łączonych miały również bardziej liniowy związek z ryzykiem śmierci niż wartości oparte na pomiarze kreatyniny, chociaż nie obserwowano korelacji w kierunku w kształcie litery J dla kreatyniny. oparte na eGFR (ryc. S2A w dodatkowym dodatku).
Tabela 2. Tabela 2. Ryzyko wyników klinicznych zgodnie z przeklasyfikowaniem eGFR z pomiarem Cystatyny C, w porównaniu z kreatyniną, w 11 kohorty ogólnej populacji. W kohorty ogólnej populacji, we wszystkich kategoriach eGFR opartych na kreatyninie, reklasyfikacja do niższego eGFR wiązała się ze znacznie wyższym skorygowanym ryzykiem śmierci (Tabela 2). Na przykład wśród uczestników z eGFR opartym na kreatyninie wynoszącym od 60 do 89 ml na minutę na 1,73 m2 (48% wszystkich uczestników), 14% zostało ponownie sklasyfikowanych na eGFR na bazie cystatyny C poniżej 60 ml na minutę na 1,73 m2 i miał względny wzrost o 57% w skorygowanym ryzyku zgonu w trakcie obserwacji. W ramach mniejszej kategorii eGFR na bazie kreatyniny od 60 do 74 ml na minutę na 1,73 m2 (18% wszystkich uczestników), 23%, którzy zostali przeklasyfikowani do eGFR opartego na cystatynie C, wynoszącego mniej niż 60 ml na minutę na 1,73 m2 również miało znacznie wyższe skorygowane ryzyko zgonu (współczynnik ryzyka, 1,54; przedział ufności 95% [CI], 1,33 do 1,79) (tabela S2 w dodatku uzupełniającym).
Odwrotnie, we wszystkich kategoriach wartości eGFR na podstawie kreatyniny, reklasyfikacja do wyższego eGFR z pomiarem cystatyny C była związana ze zmniejszeniem skorygowanego ryzyka zgonu, w porównaniu z grupą z wartościami eGFR, które nie zostały przeklasyfikowane, chociaż odkrycia były istotne tylko dla kategorii eGFR opartych na kreatyninie wynoszących od 30 do 44 ml i od 45 do 59 ml na minutę na 1,73 m2
[patrz też: bortezomib, dentofobia, dentysta olsztyn ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: bortezomib dentofobia dentysta olsztyn